شادیم که از عشق علی مست شدیم

نیست بودیم و علی آمد و ما هست شدیم

. . . و او آمد تا ما هستی خویش را دریابیم و جایگه خویش را بازیابیم .

که اگر او نبود ما در نیستی خویش عمری را چون جماد و نبات سپری می نمودیم و به فنا می رسیدیم.

و اکنون چون او آمده و بذر محبت و مودت خویش را در دلمان نهاده و از تمامی هستی های این عالم فانی هست تریم و بر تمام ایشان سرور . . .

این ولادت که میلاد انسانیت در وجود من و توست بر ما مبارک باد .

روز خوبی بود .

یک بعد از ظهر خوب و به یاد ماندنی . . .

جای آنهایی که نیامدند خیلی خالی بود .

از جمع بچه های دوره دهم صالحین ، ۳۷ نفر آمدند .

گفتند و خندیدند و خاطرات گذشته را مرور کردند و . . .

 نتیجه کنکور مهم نبود . مهم لحظاتی بود که پس از چهار سال دوری اکنون در کنار هم سپری می شد .

هیچ کس نمی دانست که پس از امروز چه خواهد شد و هر یک کجا و چگونه روزهای آتی را سپری خواهند نمود . ولی همه به آن روز افسانه ای و رویایی می اندیشیدند .

روزی نه چندان دور  ، فقط  

۲۳۵۰ روز دیگر

روزی زیبا که همکلاسی های دیروز و دوستان امروز، در موقعیتها و پستهای مختلف اجتماعی سرشار از امید و ایمان در کنار هم جمع می گردند و برای رسیدن به فردایی روشن تر حرکتی نوین را آغاز می کنند .

به امید آن روز : دهم دی ماه ۱۳۹۲

ساعت ده صبح

صحن امام زاده صالح (تهران ـ تجریش )

زندگی،

       صحنه یكتای هنرمندی ماست

   هركسی نغمه خود خواند و از صحنه رود

     لیك ، صحنه پیوسته به جاست

      خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد . . .

وعده دیدار دانش آموزان دوره ۱۰ صالحین

                       ۱۰ـ مین روز

                            ۱۰ـ مین ماه

                            ۱۰ـ سال دیگر

                                             ساعت ۱۰ صبح

                                                                    ( دهم دیماه سال ۱۳۹۲ )

صحن امام زاده صالح^(ع)

از جان طمع بریدن آسان بود ولیکن          از دوستان جانی مشکل توان بریدن

دیدار مجدد دانش آموزان دوره دهم صالحین

زمان : سه شنبه دوم مرداد ماه ۱۳۸۶

                                               ساعت ۱۷ الی ۱۹

مکان : مجتمع آموزشی دانا ـ خیابان اقدسیه ـ خیابان ناز ـ مدرسه دانا