تبلیغات 
. . . در این روزها که داغ سنگین و تلخ ملتی در فقدان قائد و مقتدایش دوباره تازه می شود ، این دو شعر مجموعه ای از خاطرات را در ذهن آنانی که آن روزها را دیدند و در عزای وداع با روح الله سوگوار بودند و هستند ، زنده می کند .
یادش گرامی و راهش پر رهرو باد . . .
غزلی از حضرت امام خمینی (ره)
من به خال لبت ای دوست گرفتار شدم چشم بیمار تو را دیدم و بیمار شدم
فارغ از خود شدم و کوس انا الحق بزدم همچو منصور خریدار سر دار شدم
غم دلدار فکنده است به جانم شرری که به جان آمدم و شهره ی بازار شدم
در میخانه گشایید برویم شب و روز که من از مسجد و از مدرسه بیزار شدم
جامه ی زهد و ریا کندام و بر تن کردم خرقه ی پیر خراباتی و هشیار شدم
واعظ شهر که از پند خود آزارم داد از دم رند می آلوده مددکار شدم
بگذارید که از بتکده یادی بکنم من که با دست بت بتکده بیدار شدم
. . . واین هم پاسخی بر آن غزل از رهبر انقلاب
تو که خود خال لبی از چه گرفتار شدی تو طبیب همه ای از چه تو بیمار شدی
عشق معشوق و غم دوست بزد بر تو شرر ای که در قول و عمل شهره ی بازار شدی
مسجد و مدرسه را روح و روان بخشیدی وه که بر مسجدیان نقطه ی پرگار شدی
خرقه ی پیر خراباتی ما سیره ی توست امت از گفته ی دُر بار تو هشیار شدی
واعظ شهر همه عمر بزد لاف منی دم عیسی مسیح از تو پدیدار شدی
یادی از ما بنما ای شده آسوده ز غم ببریدی ز همه خلق و به حق یار شدی
توکه فارغ شده بودی زهمه کون و مکان دار منصور بریدی همه تن دار شدی